من « تلاش و تکاپو » و « پدیده گفت وگو » را دیدمکه در « راه روشنگری » و « همراه با حق باوری » ، دل هاي « تاريك » را به هم « نزديك » مي كرد و اذهان « دشمنان » را « سامان » و پيوندهاي « پريشان » را « سازمان » می بخشید. ....و « متعصّبی تيره دل » و « متحجّری غافل » را ديدم كه « همنوايان را بينوا » و

من كساني را ديدم كه خيلي « مي فهميدند »؛ اما آن چه را که باید زود « می فهمیدند»، دیر « فهمیدند»! ...و آن این که سرانجام « فهميدند » كه نبايد زياد « مي فهميدند» !! « درک و فهم» گر چه « بالِ پریدن » است، لیک در این دیار « وبالِ دیدن » است!

در زندگی انسان در هر « فراز و فرود » و در هر « راه صعب الصّعود » هیچ « سختی و تنگنایی » و هیچ « بلوای بلایی » نیست، مگر آن که در ژرفای آن « بارقه ای از حکمت الهی » و « شارقه ای از معرفت و آگاهی »نهفته است. سختی ها و دشواری ها برای « انسان های آزاده » و « افراد بااراده » « سکّوی پرواز » است و «

من در این « ولایت والا » و « بلوای بلا » بیشتر افراد را دیدم که بیش از این که « تلاش جانانه » برای تامین « معاش روزانه » انجام دهند، « بشدّت می کوشند » و با « حِدّت می خروشند »، تا « از شکست برهند » و هستی خود « از دست ندهند» اینان « تقارُب به کدخدا » را به جای « تقرُّب به خدا » و « تملُّق حضرت والا...

من چه بسیار «رفتار نازیبا» و «گفتار ناسزا» رادر وجود دیگران «دیدم» و از آن «رنجیدم»، ولی چون در آيينه «نيك نگريستم»،«بسیار گریستم» زیرا از آن «بسی نازيباتر» و «بسیار ناسزاتر» را در «سيماي شخصيت» و «هیولای هویت» خود يافتم. بنابراین دریافتم که هر گونه «صلاح» و «اصلاح» را باید از خود آغاز کرد.